estrellita*

Ετσι γεννηθηκε.Μ'εναν φοβο στον βλεμμα καρφωμενο,σαν σε βαθυ πηγαδι.Σαν απο αλλο υλικο να φτιαχτηκε.Βαθυα ηταν τα γελια,βαθυα και τα κλαμματα-απο μωρο τριγυριζε απο αγκαλια σε αγκαλια,λες και δεν ειχε που να παει,λες και δεν μπορουσε να παει πουθενα εξω απο αυτες.

Ετσι φτιαχτηκε:να φοβαται τα μεγαλα και να εξαρθρωνεται μεσα στα μικρα.Αντιγυριζοντας σοκολατενια φιλια στην απογνωση των αλλων,ζωγραφιζοντας πορτοκαλια κατακαλοκαιρο.Ποτε δεν ησυχαζε:περιμενε την καταστροφη,τους θαυματοποιους,εναν ακακο δρακο.Περιμενε ενα δυνητικο μελλον,μια αντιστρεψιμη προσδοκια,μια προσδοκουμενη φυγη.

Το ξερω,το ξερω πως φοβασαι.Ετσι γεννηθηκες.Να περιμενεις.

στην Ν.

dot.

[Σε λιγο.Ενας βαθυς λακος στο χρονο]

Κανει κρυο,σαν να ητανε χειμωνας.Μα τελικα καταλαβαινω πως ειναι χειμωνας μονο για μενα,πως εχει πολλη σιωπη και πολλα φωτα αυτη η πολη,και πως,μεσα στα πεζοδρομια,μεσα στις στοες και στις πνιχτες ανασες της ειναι καπως ομορφη τελικα.Καπως.

Τελικα: βυθιζομαστε σ'ενα λαχανιαστο μεθυσι,ο δρομος τρεχει πανω μας και δεν φοβαται μην μας χασει.Δεν φοβαται μηπως χαθουμε:οι μισοι ανθρωποι στον κοσμο δεν τολμανε κι οι αλλοι μισοι ειναι ατυχοι.Και,επειτα,κανεις δεν θελει αυτο που εχει.

Ενα μηδεν λοιπον.Ετσι κι αλλιως οποιος ξεχναει συγχωρει.Punto.

~Mentira~

Κολυμπαω σ'ενα πελαγο αστραπες.Βλεπεις,χτες νυχτα καθοσασταν ολοι σε χρυσους θρονους,ησασταν σ'ενα αιματηρα σιωπηλο βασιλειο κι εγω επρεπε να κρατηθω.Να μην πεσω.

Αν επεφτα η λιμνη ηταν γεματη αιματα κι ασημενιες σκονες.

Βλεπεις,χτες νυχτα με σκοτωσανε χιλιες φορες κι εγω ξυπνησα παλι καινουρια,αληθινη*ξυπνησα ζωντανη,πιο πολυ απο ποτε.Δεν ειναι αληθεια.Οτι αγγιζω γινεται σταχτη.
Τωρα.Που χρειαζομαι ενα χρωματιστο θαυμα,μια αυταποδεικτικη αληθεια,ενα σαββατιατικο ξενυχτι,λιγη τυχη.Τωρα δεν πιστευω πια.

look at me^

Ηταν ομορφα.

.Με πλησιασες με ιλιγγιωδη ταχυτατα,κοιταζες τους παραξενους,κατακορυφους φθογγους κι αρθρωνες αθορυβες εκφρασεις.Η προσμονη ειναι πιο πολυ κι απ'το ιδιο το γεγονος.Late.

It's too late.Τα συννεφα κυλουσαν το ενα διπλα στ'αλλο,με μια σκληρη νωχελικοτητα,κυλουσαν λιγο εξω απ'το ρυθμο κι ο ρυθμος κατρακυλουσε μεσα μου:επειτα ανεβοκατεβαιναμε σκαλες,δαιδαλωδη μονοπατια γεματα ηλιο και γιασεμια.Γεματα προσδοκια για τις νυχτες στα σκοτεινα στενα τις πολεις,για καινουριες πολεις,αφθαρτες,με φωτα νεον και παρελθοντικες εκτασεις.I am punishing myself.

Ταξιδευα αργα,αποκομμενη απ'το αστικο καλοκαιρι-ενας δρομος παρελθον,κι υστερα παλι,κανουμε αυτο που μας πληγωνει πιο πολυ,υστερα το ταβανι αντικαθιστα το πατωμα,νομιζεις πως βλεπεις ουρανο.You can laugh at me for days.

But I m here.Ταξιδευα μακροσυρτα,σχεδον ασαλευτα μεσα στην ριπη του κοσμου,τα φαναρια αλλαζαν χρωμα μεχρι να ανοιγοκλεισω τα ματια μου.Δεν με ακουσε κανεις και τα ξεχασα ολα.Τα λεωφορεια κινουνται σε μια αδιαφθορη μελαγχολια,μ'αρεσει αυτη η πολη κι ας μας πνιγει,κι ας γεμισε συγγνωμες κι αγκομαχητα απο τα λαθη των καιρων.I m still here.

Ισως αυτος να ειναι τροπος.Everybody seems to mean so much.Συγγνωμη λοιπον.

through the shotgun

[μεσα σε μια φουχτα χωμα να σου δειξω τον φοβο]

Τα βραχυα κανουν ενα μεταλλικο,ρυθμικο ηχο.Ωρες ωρες ηχει σαν πυροβολισμος,σκεφτομαι κι υστερα αποτραβιεμαι απο την σκεψη αυτη.Αποτραβιεμαι απο καθε υλικο σημειο,ο δρομος απλωνεται διαπλατος,διαπεραστικος μεναν παρηγορο τροπο.Κοιταζω στον καθρεφτη και το προσωπο μου γεμιζει πιτσιλιες,γεμιζει σημαδια που δεν αναγνωριζω,που δεν συγκλινουν με καμια απο τις ιστοριες που εζησα.Ζυγιζω τις λεπτομερειες και το αποβαρο βγαινει λαθος.Οχι λειψο,μοναχα λαθος.

Eπιστρεφεις,γυρνας ασπρομαυρος και στατικος:ξεχειλιζουν μεσα μου τα χρωματα,τα περιγραμματα και καμια ιστορια δεν εχει τελος,το σωστο τελος.Δεν βρισκω καινουρια Αφρικη,Ολες οι λεξεις χασκουν ,πλημμυριζω βαραθρα και χαραδρες.Θυμαμαι το μελλον σαν να προκειται να ξανασυμβει το παρελθον μου.Οχι,μην με κοιταζεις ετσι θυμωμενα,δεν ξερω τι θα μας συμβει.

Ξερω τι δεν συνεβη.

Πηγαινοερχομαστε πανω κατω,μπαινοβγαινουμε μεσα σ'αυτην την πολη σαν να μην εχουμε που αλλου να παμε.Κι ισως και να μην εχουμε στ'αληθεια,ισως να μην ξερουμε τι θα μας συμβει γιαυτο να μην συμβαινουν οσα ειναι γραμμενα.Βλεπεις,δεν ξερω αν υπαρχει μοιρα.It's me i don't beleive in it.

moonlight*

Πες μου λοιπον,αυτο το φεγγαρι,που ειναι σαν μιση φετα ποσο ειναι;
Τοσο.
Ποσο τοσο δηλαδη;
Πολυ.
Και ποσο ειναι πολυ;
Περισσοτερο απο λιγο.
Και λιγο;Ποσο ειναι λιγο;
Λιγοτερο απο πολυ.
Και ποσο αγαπας εσυ;
Τοσο.
Εμενα μ'αγαπας;
Σ'αγαπησαν αλλοι που τους αγαπουσες.
Ποσο;
Τοσο οσο σάγαπω κι εγω.
Δεν απαντησες.
Τοσο οσο θα σ'αγαπησουν αλλοι μετα απο μενα.
Ποσο;
Τοσο.
Και ποσο ειναι τοσο δηλαδη;
Οσο σ'αγαπω.
Δεν απαντησες,το για παντα υπαρχει;
Υπαρχει τωρα.
Μα εγω για το για παντα σε ρωτησα.
Κι εγω για το για παντα σου μιλαω.
Υπαρχει λοιπον;
Υπαρχει.Τωρα.

been there,done that

Ο σταυρος του νοτου κι η γη του πυρος,ο Μολιερος κι ο Αμλετ κι ανθρωποι,εκατονταδες ανθρωποι να ανεβαινουν εκατονταδες σκαλια που εμοιαζαν με βαρυες ανασες κι αγκομαχητα ασπρομαυρων τραινων.Σκιες σαν πινακες φωτιας:αυτη η πολη ειναι διασπαρτη,ειναι διαχυτη κι ατελειωτη-ισως γιαυτο να με χωραει τοσο ησυχα.Ισως γιαυτο να την αντεχω χωρις θορυβο.

Καταλαβα.Οι δωδεκα φυλες του Ισραηλ ειναι ακομη περισσοτερες,ειναι πολλες σαν μεταξενια σκουληκια και σκληρα κυματα απο χρυσες κλωστες.Ο ουρανος ειναι γαλαζιος και βαρυς,εχει ενα βαθυ χρωμα που πεφτει πανω στους δρομους σαν πετρινος,πεφτει πανω στα δεντρα σαν φυσικο βεγγαλικο κι αυτα μου φαινονται σαν κτιρια,τα κτιρια φαινονται ομορφα,σαν αγαλαματα,ζωντανα σαν δεντρα χωρις φλοιο.Ηταν ομορφα εκει:ισως οι πεντε μερες να κρατησαν τελικα μια ολοκληρη ζωη.

Για καποιον ανεξηγητο λογο,οι δρομοι στρυφογυριζουν,εβλεπα διακλαδωσεις σε αδειους,κατακορυφους δρομους,σκεφτομουν τα μεγαλα ταξιδια στο λιμανι.Χαμογελουσα,η αληθεια ειναι το φως τις νυχτες χωρις φεγγαρι.Χαμογελουσα:τη νυχτα αυτη την λενε δεντρο.

Ενας μεγαλος κηπος,σαν ψευτικη ψηφιδα και παγκακια,ενα για καθε ιστορια που στρυφογυρνουσε στο μυαλο μου.Τωρα ξερω τι εννοουσες.

Ασφαλτινοι σταυροι,ανασα,και ποσο μου λειπει αυτος ο χρονος οπου δεν ζησαμε μαζι.